Opis
UWAGA!e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF.
Plik pdf uniemożliwia przeszukiwaniei kopiowanie tekstu.
Dzieje lisowczyków. W czterech tomach. Lisowczycy, lisowczyki (początkowanazwa straceńcy, również chorągiew elearska) – formacja lekkiej jazdypolskiej o charakterze utrzymującego się z łupów wojska najemnego. Oparta nawzorach ustrojowych konfederacji wojskowych, sformowana została w 1614 roku –pierwotnie jako konfederacja żołnierska pod wodzą pułkownika AleksandraJózefa Lisowskiego herbu Jeż. Zawiązki tej formacji powstały już jednak wczasie służby Lisowskiego u Dymitra II Samozwańca w latach 1607–1611.Dwutysięczny oddział lisowczyków brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej1609–1618. Od śmierci Lisowskiego w 1616 r. dowodzeni byli przez pułkownikaStanisława Czaplińskiego. Od 1619 r. ich dowódcą był Walenty Rogowski[2]. Wczasie wypraw moskiewskich przeprowadzili szereg operacji zaczepnych naterytorium Carstwa Rosyjskiego, rozbijając w grudniu 1617 r. pod Kaługąwojska rosyjskie kniazia Dymitra Pożarskiego. Ich łupiestwo spowodowało m.in.obłożenie tej formacji klątwą, która jednak po pewnym czasie została zdjęta.Celem utworzenia oddziałów lisowczyków było odciążenie skarbuRzeczypospolitej od obowiązku wypłacania im żołdu. Werbowano ich, zapewniającim pełną swobodę zagarniania łupów wojennych, które były ich jedynymwynagrodzeniem za służbę. Formacja była złożona z najemników różnejnarodowości, głównie Polaków, Litwinów i Rusinów. Dowódców obierali sobiesami za pomocą głosowania. Podobnie jak cała jazda narodowego autoramentu,dzielili się na towarzyszy, pocztowych oraz czeladź – ciurów, tworzącychoddzielne chorągwie, które brały udział w manewrach, a czasami w boju (cobyło nowością w wojskach polskich). Pułk lisowczyków (zazwyczaj ponad 1000ludzi) dzielił się na chorągwie, z czego dwie (czarna i czerwona) podlegałybezpośrednio dowódcy. Pułki dowodzone były przez pułkowników z pomocą oboźnego,sędziego i strażnika. Chorągwie prowadzone były przez rotmistrzów z pomocąporucznika i chorążego. Specjalizowali się w zagonach na terytorium wroga,walczyli bez taborów, zaopatrując się w terenie, na którym operowali.Poruszali się podobnie jak Tatarzy, komunikiem, tzn. nie mieli wozów, tylkopo kilka koni do jazdy wierzchem, a wyposażenie i żywność przewozili nakoniach jucznych. Specyficzny był sposób dosiadania przez nich koni – stali wstrzemionach, pochylając się nad koniem, aby maksymalnie mu ulżyć iwykorzystać jego możliwości (podobnie jeżdżą dzisiejsi dżokeje). Powodowałoto również zwiększenie siły zamachu bronią sieczną lub obuchową (cios zprzysiadu), ułatwiało obracanie się w celu wystrzelenia pocisku, jak równieżprzesiadanie się na innego konia w biegu. Ich siodła były niewielkichrozmiarów. Charakteryzowali się błyskawicznym przemieszczaniem, wynikającymze sposobu jazdy, stosowaniem podstępów i forteli wojennych, niezwykłą odwagąoraz straszliwym pustoszeniem i rabowaniem terenów, na których przebywali.Ich wyszkolenie jeździeckie i bojowe wzbudzało podziw cudzoziemców.Wyróżniali się dzielnością, ale także okrucieństwem i szczególnymzamiłowaniem do rabunku, który został na stałe przypisany do zasad działaniatej formacji (np. mieli zwyczaj zabijać każdego napotkanego przechodnia, żebynie pozostawiać świadków). Cieszyli się wielką sławą w Europie jakoniezrównana w szybkości jazda (pokonywali dziennie do 150 km). Ich uzbrojeniei ubiór były niemal całkowicie dowolne i zależne od stopnia zamożnościkonkretnego żołnierza. Nosili pełniące funkcję miękkiej zbroi pikowaneżupany, baczmagi (skórzane buty), czapki typu kołpak i charakterystyczneobcisłe spodnie. Nie używali metalowych zbroi, niektórzy nosili misiurki lubkolety, korzystali też ze zdobycznych kałkanów. Uzbrojenie zaczepne składałosię z szabli (obowiązkowo), łuku refleksyjnego chowanego w sajdaku (pokrowiecna łuk z kołczanem), ewentualnie krótkich pik lub rohatyn. Zamiennie z łukamiczasami używano pistoletów, rusznic, arkebuzów lub bandoletów. Oficerowieposiadali dodatkowo nadziak bądź czekan i niekiedy koncerz lub pałasztroczony przy siodle, zazwyczaj pod lewym kolanem. (za:https://pl.wikipedia.org/wiki/Lisowczycy).
„Dzieje lisowczyków. W czterech tomach: tom III”, Wojciech Dębołęcki, Maurycy Dzieduszycki – jak czytać ebook?
Ebooka „Dzieje lisowczyków. W czterech tomach: tom III”, tak jak pozostałe książki w formacie elektronicznym przeczytacie w aplikacji mobilnej Woblinkna Android lub iOSlub na innym urządzeniu obsługującym format epub lub mobi – czytnik ebooków (Pocketbook, Kindle, inkBook itd.), tablet, komputer etc. Czytaj tak, jak lubisz!
Zanim zdecydujesz się na zakup, możesz również przeczytać u nas darmowy fragment ebooka. A jeśli wolisz słuchać, sprawdź, czy książka jest dostępna w Woblink także jako audiobook (mp3).
